Als we alle huidige ontwikkelingen op deze aardkloot bekijken met de meest objectieve bril die we kunnen vinden, dan mogen we wel zeggen dat de mensheid dolende is. Uiteraard zal dat door regeringsleiders ontkend worden, want bij velen van hen is niet doorgedrongen dat ze dolen tot beleid hebben gemaakt. Wat landelijk en mondiaal gebeurt laten we maar voor wat het is, we moeten in de regio onze eigen waarheid vinden. De gemeenteraadsverkiezingen zijn voorbij en overal worden de eerste contouren van coalitieakkoorden zichtbaar. In alle gemeenten, of ze nu zelfstandig blijven of moeten fuseren, het centrale thema in alle stukken is verbinding, het moet allemaal in samenspraak. Dat belangrijke begrip staat echter niet diagonaal op de omslag vermeld, want daar staat concept en dat is bij partijen, die een coalitie gaan vormen, een ander woord voor hoop.

Dat er verbinding gezocht wordt staat buiten kijf. De conceptakkoorden puilen uit van fraaie intenties om met inwoners, maatschappelijke organisaties en dorps- en wijkraden in gesprek te gaan. Kortom, contact met iedereen die ertoe doet, want de hele goegemeente moet mee om te werken aan een toekomstbestendige samenleving. Leve de democratie. Democratie vereist echter verbinding, we zullen het samen moeten doen, dus aan goede bedoelingen, verwoord in prachtige volzinnen, geen gebrek. Zoals gebruikelijk begint elke coalitie met uitnodigingen; of je later welkom bent is een tweede. Daarnaast staat eveneens mooi omschreven dat elk dorp of plaats haar eigen identiteit moet behouden. Nu is identiteit een even modieus als onbestendig begrip, want als we aan alle inwoners hier aan de Veluwezoom zouden vragen hun identiteit te beschrijven dan zou dat tot een verbazingwekkende of wellicht lachwekkend samenraapsel leiden. Identiteit wordt steevast in alle akkoorden genoemd als signaal naar inwoners dat ze ertoe doen en dat erkend wordt dat ze tot een bepaalde sociale groep behoren.

De hamvraag oftewel de beproeving is dan ook voor de komende bestuursperiode hoe we verbinding en identiteit in elkaar laten opgaan om er een werkzaam geheel van te maken. Het is even gemakkelijk opgeschreven als uitdagend, om het maar positief te benoemen. De burgemeester van Rheden vindt de Brummenaar een leuk mens waarmee hij een date wil als eerste stap naar een samenlevingscontract. Hoe het feest bij de ondertekening eruit moet zien en welke muziek erbij hoort is van later zorg. En Doesburg wil graag Doesburg blijven, dus het wordt nog een hele toer om van de Doesburger een Liemerser te maken.

De afgelopen weken was het heel onrustig in het land en identiteit was daarin een belangrijk thema, vooral wie we willen en mogen zijn als Nederlander en welke kenmerken we daarop plegen te plakken. Mensen met een migratieachtergrond zijn ook Nederlander als ze een Nederlands paspoort hebben, ongeacht hun huidskleur of afkomst. Als er sprake is van verbinding dan maakt dat de samenleving kleurrijker. De Turken en Marokkanen zijn al decennia ingeburgerd al behouden ze een eigen identiteit, dus dat zou met de vluchtelingen, die statushouder zijn, ook moeten lukken. Dat vereist verbinding aan beide kanten en de belangrijkste voorwaarde daartoe is een open en vooral onbevooroordeelde houding. Als het lukt met mensen uit andere culturen dan moet het toch een fluitje van een cent zijn met de van oudsher bestaande buren, een gemeente verderop. Identiteit ligt gevoelig, maar als we de ander erkennen in zijn of haar identiteit versterkt dat de band en bevestigt de eigen identiteit. Dus een Doesburger kan Doesburger én Liemerser zijn.

Desiderius Antidotum