Veur un bazar wördt vake un inzameling ehollen. Vaak is ut pruttel wat de luu oaver heb en in feite weinig weerd is, maar ja ze mot toch wat hebben um as priesjes te dienen. Marie had de kaste al noa ekeken maar vond ut toch jammer um wat goeds weg te doen. Verduld doar zag zee op de twee planke un paksien noga in de kaste liggen. Dat was nog wel wat. Geen van beien waren d’r bar gek op. Ze hadden ut van de zommer mee ebrach van de vakantie uut Frankriek. Marie kon dat wel missen en ut was toch al veul te hard eworden. “Niemand kan zien dat ut zo old is”, zei Marie, “ut kan goed dienen veur ut Rad van Avontuur.” Jan was ut zoals altied roerend eens met zien vrouw. Hee kon ok niet anders!
Toen ze an de deure kwamen, gaf Marie ut paksien mee. Ut leek nog wel heel wat. De bazar kwam d’r an. Op ut laatste moment wörden Marie ok nog in eschakeld, deur ziekte kwamen ze volk tekort. Bie alle attracties waren de priezen uut estald. Toen Marie effen rond ging kieken lag heur paksien Franse noga tussen de andere priesjes die ut volk kon winnen bie ut Rad van Avontuur. Ut lag doar te pronken. Zee was overtuug dat de winnaar d’r bar blie mos wèzen. Ut was misschien wel wat hard, maar ut zol nog best smaken.
Marie was zo druk in de weer met heur wark bie ut ballengooien dat zee gien tied had um in de gaten te hollen wie noe eigenlijk de noga zol winnen. Zee mos duuzend en een dingen tegelieke doen. Toen ut wat rustiger wörden ging Marie effen kieken bie ut Rad van Avontuur um te loeren of de noga d’r nog lag. Nee, ut was bliekbaar al deur iemand ewonnen. Veur de goeie zaak dreeien Marie nog effen mee en verduld zee won doar un pot knakworst mee. De drukte kwam weer opzetten en alles worden aan de man en vrouw ebrach. De opbrengst zol un beste votse geld wèzen. Ut bestuur was doar best te passe oaver.
Toen alle mensen vot waren, en noa afloop van de bazar de boel op eruump was, bleven ze nog effen bie makere zitten um wat te drinken. De veurzitter vertellen dat hee bar tevreden was oaver ut verloop van de bazar en dat de vriewilligers goed hun best hadden edoan. Ut bestuur wol ok wat terugge doen en had veur iederene die eholpen hadden un attentie. Ok Marie wörden niet vergèten. De veurzitter zei: “Voor u hebben we een aardig pakje. Wij zagen het tussen de prijzen liggen, maar vonden het jammer om weg te doen. Bekijkt het maar. U heeft het zeker verdiend.” Marie brandde van nieuwsgierigheid en scheuren ut papier d’r af. Ze kreeg un rooie kleur as un biete, want wat kwam uut dat paksien: heur olde Franse noga! Marie zei nog wel wat dankwoorden in de richting van de veurzitter maar ze waren niet arg gemeend. Wat d’r varder met de noga is gebeurd is niet bekend.
Goed goan,
Martien,
de Platschriever uut Loenen